Hayatın girdabında debelenirken nelere geç kaldığımı fark edince sözcükler dikenleşti düşüncelerimde.
Hayatını bana adayan anneme babama evlat olmaya geç kaldığımı baba olduğumda anladım.
Doğduğum, büyüdüğüm çocukluğumun anlamlandığı Samsat’ta geç kaldığımı anladım.
Samsat kalesinin üstünde Samsat’ı izlemeye geç kaldığımı anladım.
Babamın ellerinden tutup Fırat’ın masmavi sularına koşmaya geç kaldığımı anladım.
Tekrardan yaşamak istiyorum çocukluğumu.
Sığınmak istiyorum doğduğum Fırat’ın kıyısına.
Çocukluğuma geç kaldığım toprak evin bahçesindeki ağaçta salıncakta sallanmak istiyorum tekrardan.
Geç kaldım.
Kuzuların, koyunların ve ineklerin otladığı çimlerde uzanmak istiyorum.
Ev ekmeğine salçamı sürebilsem tekrardan ve düştüğüm zaman sarabilseydi yaralarımı annem.
Geç kaldım annemin kınalı ellerini tutmayı,
Geç kaldım babamın nasırlı ellerini öpmeyi.
çocukluğuma geç kaldım.
Samsat Kalesine geç kaldım.
Fırat’ın serin sularında yüzmeye geç kaldım.
Uzun yolculukların iz düşümünde geç kaldım kendime.
Aynı şehirde yaşadığım ancak işlerim çok yoğun diye vakit ayırmadığım ya da ayırmadığım abilerimden ayrıldığım zaman kardeş olmaya geç kaldığımı anladım.
Sürgüne gönderirken kendimi;
Şehirden ayrıldığımda arkadaşlarıma, dostlarıma ve öğrencilerime geç kaldığımı anladım.
Anladım:
Yaşama,
Şehrime ,
Geç kaldığımı.
En çok kendime geç kalmışım sonradan fark ettim.
Her an her yerde olmayı arzularken kendimden kaçtığımı anlamaya geç kaldım.
Nefes almaya çalışırken boğulduğumu anlayamaya geç kaldım.
Dinlenmeye,
Yürümeye,
Koşmaya,
Oynamaya,
Konuşmaya,
Dinlemeye,
Geç kaldığımı anladım.
Yorulduğumu hissetmeden koşmaya geç kaldım.
Dua etmeye çalışırken yıkıldığımı görmeye geç kaldım.
Babalığa geç kaldım.
Çocuklarımla çocuk olmaya geç kaldım.
Evlatlarım büyürken büyüdüklerini anlamaya geç kaldım.
Evlatlarım bir kuş misali uçarken ardı sıra izlemek zorunda kaldığımı anlamaya geç kaldım.
Dünyanın meşgalesine dalarken yaşlandığımı anlamaya geç kaldım.
Geç kaldım.
Depremin kopardığı gülleri solduğunu anlamaya geç kaldım.
İnsanlar ölürken çaresiz kaldığımı anlamaya geç kaldım.
Şehirden kaçarken aileme ,şehrime geç kaldım.
Kurtulmaya/kurtarmaya geç kaldım.
Bu kaçış ne zaman son bulacak diye düşünürken düşüncelerimden geç kaldığımı anladım.
Zar zor uyumaya çabalarken kalkmaya geç kaldım.
Geç kaldığımı anlamak İçin:
Yaşamak istiyorum koca bir çınarın gölgesinde.
Çınar’ın gölgesinin beni sarmasına,korumasına muhtaç olduğumu anladım.
Ey! Ulu Çınar sarmala bedenimi.
Senin gölgende serinlemek,korunmak istiyorum düşüncelerimden.
Eski Samsat’ı yaşayamadığıma geç kaldığım İçin hüzünlendim.
Dostlarıma geç kaldığıma hüzünlendim.
Bir bir canlandı anılarım, kimlere geç kalmamışım ki;
Değirmenci Ömer amcanın muhabbetine, Kemal İnci’nin şakalarına geç kalmışım.
Bedir Yaman’ın dostluğuna geç kalmışım.
İsmet abinin Fırat yanıyor demesine geç kalmışım,
Geç kalmalarım uyandırmış beni gaflet uykusunda.
Bir kuru yaprak misali savruluyorum hayatın çıkmazında, nereye savurulduğumu bilmeden geç kaldım yaşama ve yaşamaya.
Geç kaldım, anlamını yitirdiğim anılarıma…
Ali Dağından Hısnımansur'a bakmaya geç kalmışım.
Yürüyebilseydim,
Koşabilseydim sarp dağlardan,
Sırtımda heybem,
Heybemde Bayram şekerleri olsaydı.
Dağıtabilseydim şekerleri teker teker.
Geri getirebilseydim gidenleri,
Gidenlere kavuşmaya geç kaldım,
Gayri yol almak gerek,
Elimde kağıt kalem,sılaya varmam gerek.
Geç kalıyoruz:dostluğa, kardeşliğe ve insanlığa…
Her şeye geç kaldık bizler.
Kendimize geç kaldık.